Hoş geldin ve hoş gittin Sevgili...

Akşamın kızıllığına bıraktım seni. Martıların kanatlarına muştu misali… Gecenin ayazından sakındım seni ve sabahların ziyasına sakladım gülüşlerini. Güneşin yakışından kendi gölgeme gölgeledim seni. Sakladım bende kalan gözlerinin rengini…

Kendime sakladım seni. Dönüşü olmayan bir duruş ve nefeslerimin içinde bir koku… Düşüncelerime sır belledim seni, çıkarmadım kuytularımdan bende bıraktığın öpüşlerin titrek gülümseyişini.

Ekmeğimin içine katık ettim seni, dillendirmedim dost meclislerinde, ıslatmadım sağanaklarda hayalini. Kokunu sakladım yastıklarımda ve raflarımın arasına sırladım seni, hiç açılmamış kitapların hiç açılmamış sayfaları arasına.

Sakladım seni sevgili. Sonu gelmez bir matemin kızıllığında uykularıma gömdüm seni. Ufukların ardına gömülmüş bir duruş gülümser şimdi omuzlarımda. Kızıl bir karanlığın ardında durur düşlerim.

Önce kelam ardı oysa. “Kün!” demişti ya âlemlerin sahibi. Kelam, kalemden önceydi, önceydi sessizliklerin sesi. Elif üzre gülüşler vardı ve elif dilinde seslenişler… Zaman o bildik zaman değildi ve mekân o bildik mekân… Âlem henüz âlem, Âdem henüz Âdem değildi. Biz sulbündeydik vahdetin, tek kabukta iki badem gibi… Yaratıldık ardı sıra, birbiri ardınca dizildi sevdalar. Mayasında aşk varken âlemin, ruhun beni diledi ve ruhum seni diledi. “Kün!” dedi âlemlerin sahibi. Sen bana gelmeyi diledin, ben bana gelmeni diledim. Gelemedin, gelmedin. “Gel sevgili!” diyemedim.

Gelişlerin bu güne kısmetmiş meğer. Gidişlerin yarına yazılmış ve sessizliklerin zihnime. İnancım oldun sevgili! İmanım oldun… Hoş geldin ve hoş gittin sevgili… Sevgili…

Mum Yazıları

Karanlıklarıma alev gibi saldım gözlerini. Küçük bir sevdanın ucundan, büyük bir elem dökülür satırlarıma. Gecenin omzuna dayadım yıldızların rengini. Su kokusunu bekledim İbrahimi ateşlerin içinde. Samanyolu’nun burçlarına mührünü bastım gül yüzünün bengisu pınarlarından dökülen bir elemin içinde. Sevdanın ülkesine sözler dizdim çizgilerimde sen varken. Sen yokken şimdi bir mumun alevine salıyorum gözlerini. Elemlerimin gözünü bağlayıp beyaz bir mendille, kıble sabalarında akıtıyorum sevdamın rengini.

Aharlanmış, yanmış, yakılmış ve üzerine kara lekeler saçılmış bir yaşamın en temiz sayfasını arıyorum seni yazabilmek için; ama yetmiyor arayışlar. Hiçbir zamana ve hiçbir mekâna yol bulamıyor senden geride kalanlar. Dededen kalma bir köstekli saat gibi kuruyorum seni her gecenin aydınlığına. Mürekkebi tükenmeye yüz tutmuş bir kaleme kendi canımdan eklediğim rengimi sarıyorum buhurların arasına. Kokun bir tütsü müdür sevgilim? Başım dönüyor ve dönüyor mumun alevi. Tutmayacak mısın elerimden? Yetişmeyecek mi gözlerin sabahıma? Bir gece daha ölüme mi kapanacak hülyalarda seni bekleyen gözler? Bir gece daha, bir gece daha derken ne zamana kadar sürecek acıyan; ama kapanmayan yaralar? Hani resimde “Ihlamurlar çiçek açtığı zaman” diyor ya sevgili! Ben bilmiyorum ıhlamurların çiçek zamanını. Ezbere konuşuyorum durmadan zamansızlığımın içinde, senin yokluğunda avare. Yüzünde çiçekler ne zaman açacak sevdiğim? Bilmiyorum tıpkı ıhlamurlar gibi…

Karanlıklarıma alev gibi saldım gözlerini ve bir mumun titrek sevdasına bıraktım nefes alıp verişlerimi. Yüzünde çiçekler açsın artık sevdiğim. Açsın ki mumlar ölmeden ve nefeslerim tükenmeden yetiş bana. Yüzünde çiçekler açsın ki öğret bana ıhlamurların mevsimini.