Mum Yazıları

Karanlıklarıma alev gibi saldım gözlerini. Küçük bir sevdanın ucundan, büyük bir elem dökülür satırlarıma. Gecenin omzuna dayadım yıldızların rengini. Su kokusunu bekledim İbrahimi ateşlerin içinde. Samanyolu’nun burçlarına mührünü bastım gül yüzünün bengisu pınarlarından dökülen bir elemin içinde. Sevdanın ülkesine sözler dizdim çizgilerimde sen varken. Sen yokken şimdi bir mumun alevine salıyorum gözlerini. Elemlerimin gözünü bağlayıp beyaz bir mendille, kıble sabalarında akıtıyorum sevdamın rengini.

Aharlanmış, yanmış, yakılmış ve üzerine kara lekeler saçılmış bir yaşamın en temiz sayfasını arıyorum seni yazabilmek için; ama yetmiyor arayışlar. Hiçbir zamana ve hiçbir mekâna yol bulamıyor senden geride kalanlar. Dededen kalma bir köstekli saat gibi kuruyorum seni her gecenin aydınlığına. Mürekkebi tükenmeye yüz tutmuş bir kaleme kendi canımdan eklediğim rengimi sarıyorum buhurların arasına. Kokun bir tütsü müdür sevgilim? Başım dönüyor ve dönüyor mumun alevi. Tutmayacak mısın elerimden? Yetişmeyecek mi gözlerin sabahıma? Bir gece daha ölüme mi kapanacak hülyalarda seni bekleyen gözler? Bir gece daha, bir gece daha derken ne zamana kadar sürecek acıyan; ama kapanmayan yaralar? Hani resimde “Ihlamurlar çiçek açtığı zaman” diyor ya sevgili! Ben bilmiyorum ıhlamurların çiçek zamanını. Ezbere konuşuyorum durmadan zamansızlığımın içinde, senin yokluğunda avare. Yüzünde çiçekler ne zaman açacak sevdiğim? Bilmiyorum tıpkı ıhlamurlar gibi…

Karanlıklarıma alev gibi saldım gözlerini ve bir mumun titrek sevdasına bıraktım nefes alıp verişlerimi. Yüzünde çiçekler açsın artık sevdiğim. Açsın ki mumlar ölmeden ve nefeslerim tükenmeden yetiş bana. Yüzünde çiçekler açsın ki öğret bana ıhlamurların mevsimini.

NEYE YARAR?

Sevgili!
Yüreğimden başka yerde adı sanı olmayan sevgili! Ketumken bile bana kendisini sevdanın renginde gösteren sevgili! Düşlerimde okudukça seni daha bir yeşilleniyor âlem ve hâneme kokun doluyor sevgili.
Sen bayramları devirirken geride bıraktığın sevdaların üzerine ben hala seni bekliyorum sevgili. Eski nefeslerini verip yenilerini alırken sen, ben seninle aldığım nefesleri inatla içimde tutuyorum sevgili.
Senin bekleyişlerin bana mirastır şimdi. Gözlerim o bilmediğim yokuşta takılı… Telefonların hiç gülmeyen mesaj hanelerinde bile gülüşlerin yankılanır sevgili. İlk günkü kadar acıyor içim, henüz iki bayram geçti biliyorum. Biliyorum sensiz geçmeyeceğini acıların.
Sevgili! Olmayacak dualara amin diyorum şimdi tıpkı senin dudakların dudaklarımmış gibi.
Sevgili! Yüreğimden başka yerde anı sanı olmayan sevgili! Hala bekliyorum seni. Gelişlerin gülüşümdür hayata. Sessizliklerin ölümdür suskunluğuma. Yokuşta kalmasın gözlerin, devir artık bayramları da dinsin bu sessizliklerim.
Sevgili! Suskundur odamda ölüm. Nefes alışlarım eksik ve aksak. Eksik kalmış sevdaların aşkına… Su üzerine gözyaşlarımla yazdığım sevdamın aşkına… Tâhâ ve Yâsin aşkına… Yunus ve Emre aşkına… Öncesinde senin aşkın yokken neye yarar ölüm.
Sevgili! Adımlarımın izi yok sensizken ve gölgeler terk etti beni güneşim beni terk etmişken. Bir gülümseyişe şâyestedir gönlüm. Dokunuşsuz, görüşsüz, öpüşsüz tek bir gülüş yeter bana. Eksik sevdalarını sal denizin sularına, ben yelkenim sana. Gözlerini ayır dönüş yollarından ve ayrılsın gözlerim dönüşsüz yollardan. Ses var bana sevgili! Ruhumu azat eyle can kafesinde seninle tuttuğum nefeslerimden.
Biçimsiz, gereksiz, sıradan bir sevda değil “Aşk” dedikleri. Aşk’ın adı sensin bana ve neye yarar yaşam senin aşkın yokken bana…